Çirkin Ördek Yavrusu

Bir varmış, bir yokmuş. Güneşli bir bahar sabahı, kırmızı ambarın yanındaki çiftlik avlusunda Anne Ördek yuvasının üstünde oturuyormuş. Boynunda küçük mavi kurdelesi varmış, neşeli bir ezgi mırıldanıyormuş. Çat, çat, çat! Yumurtaları tek tek çatlamış. İçlerinden beş minik yavru yuvarlanıvermiş. Hepsi karahindiba gibi sarı ve tüylüymüş. Cıvıldaşmışlar, kıpırdanmışlar, kabuklarını silkelemişler. Ama samanların üstünde iri bir yumurta hâlâ sessizce duruyormuş. Anne Ördek beklemiş. Beklemiş, beklemiş, bütün sabah beklemiş. Güneş de yükselmiş gökyüzünde. Sonunda iri yumurta sallanmış. Çat! İçinden yumuşak gri tüylü, uzun bacaklı, başında komik bir tutamı olan daha büyük bir yavru tökezleyerek çıkmış. Kocaman koyu gözlerini kırpıştırarak aydınlık, geniş dünyaya bakmış. Anne Ördek gülümsemiş, onu kanadının altına almış. “Merhaba canım yavrum,” diye fısıldamış. “Seni ne zamandır bekliyordum.” Yavru kendini sıcacık, güvende ve çok sevilmiş hissetmiş.